Een paar maanden geleden vond ik een oude CD-bon en heb de CD van Simon & Garfunkel in Central Park gekocht. April come she will is een klein liedje, maar wel het mooiste liedje van de CD vind ik. Het mooi van hun teksten vind ik dat je ze zo goed kunt volgen en natuurlijk is hun zangtalent top.
Bij 'April come she will' krijg ik altijd een beeld van de cycli van een vlinder. In April komt de vlinder ter wereld, nog als eitje. In mei wordt ze een rups (resting in my arms again oftewel veilig/vertrouwend in de wereld). Dan in juni veranderd de rups. Ze wordt onrustig en op een avond begint ze te veranderen in een vlinder. In juli begint de vlinder te vliegen. And give no warning to her flight oftewel ze waarschuwt ons niet eens dat ze de wereld in gaat vliegen :-). 'August, die she must', in augustus sterft de vlinder. Het is haar natuur. In september wordt ze herinnerd. Hoe een nieuwe liefde is weggegaan.
Zo'n simpel liedje. De toon waarop ze zingen past ook precies bij wat ze zingen. Het lied straalt ook uit dat het goed is dat de liefde is weggegaan. Over loslaten gesproken.
April come she will
When streams are ripe and swelled with rain;
May, she will stay,
Resting in my arms again
June, she´ll change her tune,
In restless walks she´ll prowl the night;
July, she will fly
And give no warning to her flight.
August, die she must,
The autumn winds blow chilly and cold;
September I´ll remember.
A love once new has now grown old.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten