Hersenen en het Universum? Ga er maar aan staan!

Nog steeds doen we ontdekkingen in het heelal: nieuwe planeten, sterren, de werking van zwarte gaten, etc. Vaak zijn we geneigd naar buiten te kijken, waarbij met name de wereld van het uitgestrekte heelal tot de verbeelding spreekt. Maar ook binnen in ons is een wereld te ontdekken. In Intermediair lees ik tot mijn blijdschap met enige regelmatig een artikel over onze hersenen. De wereld van de hersenen is een even fascinerende wereld die net als ons heelal die ook steeds verder ontdekt wordt. Zo zijn er zelfs mensen die parallellen leggen tussen onze hersenen en het heelal. Zoals de afbeelding laat zien zijn er veel overeenkomsten in de activiteiten die er gebeuren.



Desalniettemin denk ik dat de werking van het heelal of onze hersenen nooit volledig verklaard zal worden. Waarom zoeken we dan nog verder vraag ik me wel eens af? Menselijke nieuwsgierigheid? Betere prestaties willen bereiken? Mensen willen helpen? Dat de hersenen een grote invloed via ons gedrag op het werk hebben lijkt me duidelijk.


In 1953, kunnen we in het artikel lezen, ontdekt de arts Louis Sokoloff een nieuw deel van de hersenen dat actief dat juist veel energie gebruikt als de proefpersoon niks doet. Tot op de dag van vandaag is men nog steeds opzoek naar de precieze werking en functie van dat deel. Het blijkt namelijk dat dat deel van de hersenen juist actief wordt als wij als persoon niks doen (vervelen, dagdromen of niet meer bij bewustzijn zijn!). Dat deel dat het terugvalnetwerk wordt genoemd wordt inactief als wij als persoon actief worden. Een leuke metafoor in het artikel: een soort van intern spel solitare dat de hersenen aanzet als ze niets hebben te doen en dat terzijde wordt geschoven als ze een taak krijgen voorgelegd.